Wat je eet, ben je zelf

Kookprogramma’s. Je kunt me er ’s nachts voor wakker maken!
Ok, als je me om vier uur ’s nachts wakker schudt om naar de herhaling van Jamie Oliver te kijken, zal dat je niet in dank afgenomen worden… Maar heerlijk vind ik ze wel die programma’s.
Mijn voorkeur heeft zich alleen gewijzigd de laatste tijd en dat zette me aan het denken.

Was ik tot een paar jaar geleden idolaat van de zoete vettigheid van Nigella Lawson, de laatste tijd gaat mijn voorkeur uit naar de pittige pasta’s van Jamie of de spetterende spicy barbecue tips van Ainsley Harriott. Vanwaar deze ommezwaai?
Hangt onze smaak van eten samen met de stemming waarin we verkeren?
Voor zover ik weet, ben ik geen stemmingseter. Vriendinnen vallen kilo’s af na een verbroken relatie, anderen bouwen hele bijzettafels op hun heupen na het aangaan van een nieuwe relatie. Ik niet.
In mijn hele leven, serieus mijn hele leven, is de eetlust me nog nooit vergaan. Verdrietig, blij, euforisch, halfdepressief, mijn maag doet nooit mee.
Mijn stemming uit zich dus niet in hoeveel ik eet, maar in wát ik eet.
In plaats van ‘wat je zegt ben je zelf’, ‘wat je eet ben je zelf’ zeg maar.

Heel ongezond, nadenken over wát je wánneer eet, maar ik ben er toch maar even voor gaan zitten.
Tot een paar jaar geleden zag ik het leven nog door een roze bril en daar hoorde dus taart bij. En chocolade, marsepein en zoete drop.
Nu dat ik in mijn wat serieuzere periode ben aanbeland doe ik een moord voor paprikachips, alle soorten kaas, nootjes en zoute drop.
Zou dat het nou echt zijn? Eigenlijk toch heel vreemd. Wat als ik nou eens echt heel depressief zou worden? Zou ik dan de hele dag azijn drinken en op citroenen sabbelen?
Is ons eetgedrag misschien niet stemmings- maar situatieonderhevig?
Eureka, dat is het! Nu ik er langer over nadenk, weet ik het zeker, de rituelen vliegen in het rond! Geen vakantiekoffer is compleet zonder zakken Napoleon ballen. Geen avondje stappen is écht geslaagd zonder een broodje shoarma als afsluiter. Een zondagochtend is geen echte zondagochtend zonder gekookt eitje en croissant en een glaasje wijn smaakt toch echt beter met blokjes kaas ernaast.

Hè wat een openbaring, het schrijven van deze column. Ik kom er gewoon achter dat er helemaal niks mis met me is… Toch? Want opeens schiet me een andere tik te binnen. Ik kan dus niet één koekje eten, of één dropje, eigenlijk niet één wat-dan-ook! Als het pak koek open gaat, gaat het op, diezelfde dag nog. Een zak Engelse drop gaat (tot kokhalzende misselijkheid aan toe) in één keer op. En chocolade kopen we in de pure variant, omdat je daar het meest van kunt eten voordat je misselijk wordt (echt waar, probeer maar eens uit: witte chocolade: 1 reep – pure choco: zeker 5 repen!).
OMG, wat je eet ben je zelf?! Ik ben een hebberd, nooit tevreden met wat ik heb, wil altijd meer en beter…

Ik stop ermee, ben inmiddels ‘voer’ voor psychologen en… IK HEB HONGER!

Wil jij ook een blog schrijven op Prikbord.es net als Wendy? Neem dan contact met ons op.