Ingezonden door Wendy Louise op vr, 14/05/2010 - 20:49
Van de week moest ik in Amersfoort zijn voor een cursus.
Ik heb dus weer veel te veel openbaar vervoer naar mijn zin meegemaakt…
Maar dat lange zitten in de trein heeft ook wel weer voor openbaringen gezorgd.
De terugreis vrijdagmiddag, trein van half 5, bijna lege coupe.
Ik plof neer, pak mijn Ipod en de Cosmo, klaar voor wat Wendy-time.
Was ik maar meteen begonnen met lezen, maar nee ik kijk naast me…
De typische ‘vieze ouwe man’ zat aan de andere kant van het gangpad, compleet met beige/groene regenjas. Van die vieze, vette, grijze, te lange haren die geplakt op zijn voorhoofd me tegemoet glommen en zo’n bril met van die jampotglazen, omringd door een dik, bruin montuur, waardoor hij me met zijn kralige muizenoogjes aankeek.
Net voordat ik wegkeek, zag ik dat hij één arm uit de mouw van zijn jas had gehaald en heel even dacht ik dat ik de jas ter hoogte van zijn mannelijkheid zag bewegen.
Gatver, dat had ik weer, een vuile viezerik die met zich zelf zat te spelen!
En terwijl ik me probeerde te concentreren op de ‘zwoele zomer horoscoop’ van de Cosmo en de Peppers in mijn oor blèrden, bleef ik denken aan wat de smeerpijp op zo’n 3 meter van mij vandaan zat te doen.
De trein minderde vaart, we naderden het station van Hilversum en tot mijn opluchting zag ik uit mijn ooghoek dat de ‘trekvogel’ aanstalten maakte om uit te stappen.
Tegen beter weten in, keek ik toch nog even zijn kant op. Ik voelde mijn wangen rood aanlopen, kreeg het ineens erg warm en kon ter plekke door de grond zakken van schaamte… de arme man HAD gewoonweg geen arm! Mijn fantasie had weer een loopje met me genomen! Wat ik had zien bewegen onder de jas weet ik niet, maar een ding was zeker, zijn arm was het niet! De man had zijn jas uitgetrokken, over zijn arm (zijn enige arm!) gehangen en liep nu naar de deur. Op de plek waar zijn rechterarm had gezeten, hobbelde nu een piepklein stompje mee op het ritme van zijn voetstappen.
Terwijl de trein weer verder reed, bedacht ik me hoe erg al die vooroordelen onze gedachtegang kunnen beïnvloeden. Want vooroordelen hebben we met zijn allen!
Als natural blonde met een bovengemiddeld IQ ben ik uiteraard erg geïnteresseerd in de term ‘dom blondje’. In Nederland hebben we bijvoorbeeld Tatiana, Kim Holland en she-man Kelly die aan dit beeld voldoen. Maar hebben zij niet allemaal hun haren blond geverfd? Is het misschien niet gewoon zo dat domme vrouwtjes graag blonde haren willen hebben?
Of het vooroordeel dat alle Marokkaanse jonge mannen crimineel zijn?
Ik ken toevallig een heleboel Marokkanen die niet… Euh, nee eigenlijk ken ik die niet…
Dan het gezegde “Kleine mannen, grote jannen”. Daar zijn al die kleine Chinese heren het volgens mij niet mee eens, maar dat is weer een ander vooroordeel.
Inmiddels ben ik gearriveerd op het CS van Amsterdam en terwijl ik naar de bus richting Purmereutel loop, schieten me nog een paar vooroordelen te binnen. Zo schijnen dikke mensen altijd reuze gezellig te zijn. Ik ken eigenlijk alleen maar vrouwen die lopen te zeuren dat ze te dik zijn.
Of het gegeven dat alleenstaande vrouwen die katten hebben, ouwe vrijsters zijn. Hm, zuslief en ik wonen samen met twee katten, maar als iedere ouwe vrijster ons leven zou leiden, zouden het erg gelukkige vrijsters zijn!
Terwijl ik plaatsneem in de bus, besluit ik me in het vervolg niet meer te laten leiden door al die vooroordelen. Van nu af aan vorm ik mijn eigen mening en heb ik niet meer gelijk mijn mening klaar bij een eerste aanblik.
We rijden richting IJ-tunnel en terwijl de bus afremt voor het stoplicht, zie ik een Surinaamse man een pishokje inlopen. Het is zo’n ouderwets smeedijzeren hokje, waar je eerst in moet lopen, hoekje om en dan kan er geplast worden.
Ik kan alleen nog maar de voeten van de man zien en kijk toe hoe hij op de aangegeven plaats gaat staan, maar er gebeurt niks. Dan zie ik hem ineens een stap naar achteren doen, waarna er een geel straaltje verschijnt. De ruimte was waarschijnlijk te klein voor zijn jongeheer, bedenk ik me terwijl ik het niet kan helpen hardop te lachen.
Tja, sommige vooroordelen blijken gewoon keiharde feiten!
Meer lezen van Wendy? Zie ook Wendy's eigen blog.
Ik heb dus weer veel te veel openbaar vervoer naar mijn zin meegemaakt…
Maar dat lange zitten in de trein heeft ook wel weer voor openbaringen gezorgd.
De terugreis vrijdagmiddag, trein van half 5, bijna lege coupe.
Ik plof neer, pak mijn Ipod en de Cosmo, klaar voor wat Wendy-time.
Was ik maar meteen begonnen met lezen, maar nee ik kijk naast me…
De typische ‘vieze ouwe man’ zat aan de andere kant van het gangpad, compleet met beige/groene regenjas. Van die vieze, vette, grijze, te lange haren die geplakt op zijn voorhoofd me tegemoet glommen en zo’n bril met van die jampotglazen, omringd door een dik, bruin montuur, waardoor hij me met zijn kralige muizenoogjes aankeek.
Net voordat ik wegkeek, zag ik dat hij één arm uit de mouw van zijn jas had gehaald en heel even dacht ik dat ik de jas ter hoogte van zijn mannelijkheid zag bewegen.
Gatver, dat had ik weer, een vuile viezerik die met zich zelf zat te spelen!
En terwijl ik me probeerde te concentreren op de ‘zwoele zomer horoscoop’ van de Cosmo en de Peppers in mijn oor blèrden, bleef ik denken aan wat de smeerpijp op zo’n 3 meter van mij vandaan zat te doen.
De trein minderde vaart, we naderden het station van Hilversum en tot mijn opluchting zag ik uit mijn ooghoek dat de ‘trekvogel’ aanstalten maakte om uit te stappen.
Tegen beter weten in, keek ik toch nog even zijn kant op. Ik voelde mijn wangen rood aanlopen, kreeg het ineens erg warm en kon ter plekke door de grond zakken van schaamte… de arme man HAD gewoonweg geen arm! Mijn fantasie had weer een loopje met me genomen! Wat ik had zien bewegen onder de jas weet ik niet, maar een ding was zeker, zijn arm was het niet! De man had zijn jas uitgetrokken, over zijn arm (zijn enige arm!) gehangen en liep nu naar de deur. Op de plek waar zijn rechterarm had gezeten, hobbelde nu een piepklein stompje mee op het ritme van zijn voetstappen.
Terwijl de trein weer verder reed, bedacht ik me hoe erg al die vooroordelen onze gedachtegang kunnen beïnvloeden. Want vooroordelen hebben we met zijn allen!
Als natural blonde met een bovengemiddeld IQ ben ik uiteraard erg geïnteresseerd in de term ‘dom blondje’. In Nederland hebben we bijvoorbeeld Tatiana, Kim Holland en she-man Kelly die aan dit beeld voldoen. Maar hebben zij niet allemaal hun haren blond geverfd? Is het misschien niet gewoon zo dat domme vrouwtjes graag blonde haren willen hebben?
Of het vooroordeel dat alle Marokkaanse jonge mannen crimineel zijn?
Ik ken toevallig een heleboel Marokkanen die niet… Euh, nee eigenlijk ken ik die niet…
Dan het gezegde “Kleine mannen, grote jannen”. Daar zijn al die kleine Chinese heren het volgens mij niet mee eens, maar dat is weer een ander vooroordeel.
Inmiddels ben ik gearriveerd op het CS van Amsterdam en terwijl ik naar de bus richting Purmereutel loop, schieten me nog een paar vooroordelen te binnen. Zo schijnen dikke mensen altijd reuze gezellig te zijn. Ik ken eigenlijk alleen maar vrouwen die lopen te zeuren dat ze te dik zijn.
Of het gegeven dat alleenstaande vrouwen die katten hebben, ouwe vrijsters zijn. Hm, zuslief en ik wonen samen met twee katten, maar als iedere ouwe vrijster ons leven zou leiden, zouden het erg gelukkige vrijsters zijn!
Terwijl ik plaatsneem in de bus, besluit ik me in het vervolg niet meer te laten leiden door al die vooroordelen. Van nu af aan vorm ik mijn eigen mening en heb ik niet meer gelijk mijn mening klaar bij een eerste aanblik.
We rijden richting IJ-tunnel en terwijl de bus afremt voor het stoplicht, zie ik een Surinaamse man een pishokje inlopen. Het is zo’n ouderwets smeedijzeren hokje, waar je eerst in moet lopen, hoekje om en dan kan er geplast worden.
Ik kan alleen nog maar de voeten van de man zien en kijk toe hoe hij op de aangegeven plaats gaat staan, maar er gebeurt niks. Dan zie ik hem ineens een stap naar achteren doen, waarna er een geel straaltje verschijnt. De ruimte was waarschijnlijk te klein voor zijn jongeheer, bedenk ik me terwijl ik het niet kan helpen hardop te lachen.
Tja, sommige vooroordelen blijken gewoon keiharde feiten!
Meer lezen van Wendy? Zie ook Wendy's eigen blog.
- blog van Wendy Louise
- login of registreer om te reageren
