Ingezonden door Wendy Louise op ma, 12/07/2010 - 12:29
Mannen, ik hou van ze! In alle soorten en maten, nationaliteiten en leeftijdscategorieën. Er gaat niks boven een paar gigantisch gespierde mannenarmen en de geur van afrodiserende aftershave.
Er is echter één man waar ik zonder kan, Ik zou het totaal niet erg vinden deze man nooit meer te hoeven zien, mijn tandarts! Daar kan de arme man niets aan doen, ik heb zelfs een hele lieve tandarts, maar het zijn de dingen die hij doet hè…
Mijn fobie voor de kiezenkraker is ontstaan op Lanzarote. Ga je in Nederland ieder half jaar op controle, in Spanje was dit niet de gewoonte. De tandarts zat niet in het ziektekosten pakket en meteen was het mij overduidelijk waarom de bejaarden Manolos en Lolitas van die samengeknepen bekkies hebben.
Maar ik kreeg kiespijn.
Onze onderdirecteur en tevens goede vriend, Alexis, wist wel een goede tandarts in het dorp.
Deze tip kostte hem mijn vriendschap…
De dubieuze dentista bleek een Argentijn. De muur van de behandelkamer hing vol (écht vol, je kon geen verf meer zien!) met diploma’s. Ik vermoed dat ze in de aanbieding waren op de markt van Buenos Aires. Ik zal jullie de bloody details besparen, maar wat begon met een klein gaatje, dat de Argentijnse slager niet helemaal goed vulde, eindigde in drie(!) wortelkanaalbehandelingen.
Peentjes (hoe toepasselijk) heb ik liggen zweten onder de (on)kundige klauwen van Pluisje, maar de linkerbovenkant van mijn kaak was voorgoed verdoemd.
Als kersje op de slagroom, of moet ik zeggen als laatste nagel aan mijn kist, had de Argentijn nog het lef me mee uit te vragen na mijn laatste behandeling! Hij was écht heel lekker (en ik hou nou eenmaal van lekkere mannen) maar ik heb geen seconde getwijfeld. Mijn lippen bleven voortaan gesloten voor hem!
Echt uniek was deze situatie overigens destijds niet in Playa Blanca. Ook de huisarts was uiterst twijfelachtig.
Ik was gestoken door een mug aan de binnenkant van mijn bovenbeen, zo’n 5 centimeter onder de magische plek waar niet alleen muggen graag in zouden prikken. Maar het muggenbultje ging ontsteken, dus daar ging ik, op naar de huisarts. Zalfje meegeven ging uiteraard niet, hij wilde eerst even kijken. En daar stond ik, broek op de knieën en het hoofd van de dokter tussen mijn benen.
Nadat hij het recept had uitgeschreven zei hij dat ik over een week terug moest komen omdat hij wilde zien of het goed geheeld was. Oja, en of ik dan een rood lingeriesetje aan kon doen??
Ik heb sterk het vermoeden dat er geen medische tuchtraad bestond op het eiland van de eeuwige lente.
Naar de huisarts ga ik wel weer, ik heb eenmaal terug in Nederland een vrouwelijke doc uitgezocht. Voor de zekerheid. Maar de tandarts blijft een hekel punt.
Tuurlijk ga ik braaf, uiteraard ben ik dapper en vanzelfsprekend laat ik hem zijn gang gaan. Inmiddels heb ik meer kronen dan prinses Maxima en zit er waarschijnlijk meer vulling in mijn kiezen dan in de gemiddelde Thanksgiving kalkoen.
En mijn Nederlandse tandarts? Schat van een man! Niet één diploma aan de muur, 100% te vertrouwen dus.
Wel is hij altijd opvallend vrolijk wanneer hij mij ziet binnen komen.
Hij zingt ook altijd als ie weer eens mijn bekkie verbouwt.
Laatst heeft hij een nieuwe boot gekocht en toen viel mijn eurocentje.
Zonder mij als patiënt, was die boot vast een paar meter korter geweest!
Meer lezen van Wendy? Zie ook Wendy's eigen blog.
Er is echter één man waar ik zonder kan, Ik zou het totaal niet erg vinden deze man nooit meer te hoeven zien, mijn tandarts! Daar kan de arme man niets aan doen, ik heb zelfs een hele lieve tandarts, maar het zijn de dingen die hij doet hè…
Mijn fobie voor de kiezenkraker is ontstaan op Lanzarote. Ga je in Nederland ieder half jaar op controle, in Spanje was dit niet de gewoonte. De tandarts zat niet in het ziektekosten pakket en meteen was het mij overduidelijk waarom de bejaarden Manolos en Lolitas van die samengeknepen bekkies hebben.
Maar ik kreeg kiespijn.
Onze onderdirecteur en tevens goede vriend, Alexis, wist wel een goede tandarts in het dorp.
Deze tip kostte hem mijn vriendschap…
De dubieuze dentista bleek een Argentijn. De muur van de behandelkamer hing vol (écht vol, je kon geen verf meer zien!) met diploma’s. Ik vermoed dat ze in de aanbieding waren op de markt van Buenos Aires. Ik zal jullie de bloody details besparen, maar wat begon met een klein gaatje, dat de Argentijnse slager niet helemaal goed vulde, eindigde in drie(!) wortelkanaalbehandelingen.
Peentjes (hoe toepasselijk) heb ik liggen zweten onder de (on)kundige klauwen van Pluisje, maar de linkerbovenkant van mijn kaak was voorgoed verdoemd.
Als kersje op de slagroom, of moet ik zeggen als laatste nagel aan mijn kist, had de Argentijn nog het lef me mee uit te vragen na mijn laatste behandeling! Hij was écht heel lekker (en ik hou nou eenmaal van lekkere mannen) maar ik heb geen seconde getwijfeld. Mijn lippen bleven voortaan gesloten voor hem!
Echt uniek was deze situatie overigens destijds niet in Playa Blanca. Ook de huisarts was uiterst twijfelachtig.
Ik was gestoken door een mug aan de binnenkant van mijn bovenbeen, zo’n 5 centimeter onder de magische plek waar niet alleen muggen graag in zouden prikken. Maar het muggenbultje ging ontsteken, dus daar ging ik, op naar de huisarts. Zalfje meegeven ging uiteraard niet, hij wilde eerst even kijken. En daar stond ik, broek op de knieën en het hoofd van de dokter tussen mijn benen.
Nadat hij het recept had uitgeschreven zei hij dat ik over een week terug moest komen omdat hij wilde zien of het goed geheeld was. Oja, en of ik dan een rood lingeriesetje aan kon doen??
Ik heb sterk het vermoeden dat er geen medische tuchtraad bestond op het eiland van de eeuwige lente.
Naar de huisarts ga ik wel weer, ik heb eenmaal terug in Nederland een vrouwelijke doc uitgezocht. Voor de zekerheid. Maar de tandarts blijft een hekel punt.
Tuurlijk ga ik braaf, uiteraard ben ik dapper en vanzelfsprekend laat ik hem zijn gang gaan. Inmiddels heb ik meer kronen dan prinses Maxima en zit er waarschijnlijk meer vulling in mijn kiezen dan in de gemiddelde Thanksgiving kalkoen.
En mijn Nederlandse tandarts? Schat van een man! Niet één diploma aan de muur, 100% te vertrouwen dus.
Wel is hij altijd opvallend vrolijk wanneer hij mij ziet binnen komen.
Hij zingt ook altijd als ie weer eens mijn bekkie verbouwt.
Laatst heeft hij een nieuwe boot gekocht en toen viel mijn eurocentje.
Zonder mij als patiënt, was die boot vast een paar meter korter geweest!
Meer lezen van Wendy? Zie ook Wendy's eigen blog.
- blog van Wendy Louise
- login of registreer om te reageren
