Over een föhn en andere hitte

Wendy zonder föhn is als paella zonder rijst, niet te pruimen! Kan Kim haar weelderige haardos gewoon ‘aan de lucht’ laten drogen en er hot uitzien, mijn blonde sprieten hebben minstens 15 minuten föhnwerk nodig.

Dus overal waar ik ga, sleep ik mijn warmtebron mee. Zelfs op vakantie.
‘Wen, dit jaar kunnen we de föhn thuis laten,’ riep Kim uit, ‘in de brochure van het hotel staat dat er een föhn op de kamer is!’
Heel blij werd ik hiervan. Nu kon ik weer twee paar schoentjes extra meenemen.
De blijheid zakte me echter in de dooie punten bij de eerste aanblik van onze hotelföhn voor de komende twee weken.
Het ding was kapot! Aan alle kanten stroomde warme lucht naar buiten, behalve uit het mondstuk.
Een tripje naar de hotelreceptie stelde me niet gerust. ‘We geven het door aan de technische dienst’ is niet écht hoopgevend in het land van mañana…

Een uurtje later, we nuttigden net een glaasje Hierbas op het terras, werd er echter al op de deur gebonkt.

Ik stond op, opende de deur en… vergat even te ademen.
‘Hola, soy Antonio! Euh… broken ‘the whoesh’?’
Voor me stond een goddelijke Spanjolo in een grijze overall, met in zijn ene hand een gereedschapskist, terwijl hij met de andere hand een föhn nadeed, de whoesh.
Ik vergezelde Antonio naar de badkamer, waar onze halfbakken haardroger hing.
Het ging allemaal heel snel. In plaats dat hij de föhn van me aannam, pakte hij me bij mijn elleboog en trok me naar zich toe. Zijn grote, zwarte ogen keken me even intens aan, voordat hij zijn volle lippen op de mijne drukte. Vol hartstocht kuste Antonio me, ik wist niet wat me overkwam. Maar hee, this is holiday, mij hoor je niet klagen. Bovendien kon de man zoenen!
Met een hand maakte hij mijn haar los uit de staart waar het in zat, terwijl hij met de andere hand mijn billen kneedde.
‘Forget whoesh, you wanna douche?’, kreunde de sexy Spanjolo in mijn oor, terwijl hij me losliet. In de spiegel achter hem zag ik dat mijn wangen vuurrood waren en ik hapte naar adem.
Antonio trok een wenkbrauw op, nam mijn glimlach aan voor een ‘ja’ en trok als een volleerd Chippendale in één ruk zijn overall uit. Hij tilde me op en droeg me de douche in. Alle overbodige kledingstukken vlogen in het rond en ik hoorde het douchewater zachtjes kletteren…
Boem boem boem… Boem boem boem…
Huh, water dat boemboemboem doet?

‘Nou, zal ik dan maar opstaan en die deur open doen?’, snauwde Kim. ‘Wat zit jij toch te dromen?’
‘NEE!’, riep ik, terwijl ik pijlsnel omhoog schoot uit mijn stoel en het op een rennen zetten om toch vooral eerder bij de deur te zijn dan Kim.

Wil jij ook een blog schrijven op Prikbord.es net als Wendy? Neem dan contact met ons op.