Olé zei de flapuit

Geografisch gezien bevind ik me alweer wat jaartjes in de Lage Landen, maar mijn hart wil nog niet erg meewerken.
Natuurlijk is het heerlijk om al je familie weer dichtbij te hebben, genoeg geld te verdienen door maar vier dagen te werken (in plaats van zes!) en het af en toe eens stervenskoud te hebben. Maar een inburgeringcursus voor terug-van-weggeweeste-Nedermensen zou geen overbodige luxe zijn.

Toen ik, na zeven jaar Spanje, net weer terug was in Nederland, kwam ik spontaan in een identiteitscrisis. Boodschappen doen was nog het ergst. Van alle kanten kwamen kletterende karretjes op me afgereden. Iets te lang twijfelen voor het zuivelvak (wil ik halfvolle, magere, biologische, dubbelgestoomde of net-vers-van-de-uier melk…?) resulteerde in een zuchtkanonnade met de kracht van een tropische storm uit de bitserige bekkies van de rij huisvrouwen die zich inmiddels achter me had gevormd.
Toegegeven, een half uur aan de toonbank van de Spaanse slager wachten op een onsje jamon serrano omdat de slagersvrouw uitgerekend aan de vorige klant de hele bevalling van haar derde kleinkind uit de doeken deed, is ook niet fijn. Bovendien ontnam haar verhaal me ook nog eens de trek in rood vlees, maar dat terzijde.
Mijn Spaanse ex zei altijd: ‘Wen, jullie Noord-Europeanen noemen ons het land van mañana, dus wij houden die traditie heel wijs in stand.’ En ik zeg heel eerlijk, ik was er zo aan gewend, die ‘mañana-instelling’. Het schijnt zelfs goed te zijn voor de gezondheid, Spanje heeft het laagste aantal inwoners met hartkwalen van heel Europa.

Maar dan kom je terug in Holanda. Roeien met de stroom mee, anders word je keihard uit het schip gesmeten! Ik voelde mijn hart gewoon met de dag ouder worden!
Ik merkte al snel dat het rennen-vliegen-hollen contra de mañana instelling niet het enige verschil was. Opeens moest ik weer een tactische gesprekpartner worden.
Flapuiten zijn het, die Spanjolo’s! En flapuiten worden niet gewaardeerd in Nederland. Ik werd weer geacht tot tien te tellen, mijn woorden eerst af te wegen voordat ik ze uitsprak, kortom ik moest weer nadenken. Ik voelde mijn hersens gewoon met de dag ouder worden!
‘Joder feo, que cara tienes!’ Heel normaal voor een Spanjaard om eruit te flappen als hij zijn vriend weer ziet de ochtend na een nachtje stappen. Hier echt not done: ‘Tering lelijkerd, wat een porum heb je!’ Zie je het voor je? Binnen de kortste tijd zou ik geen vrienden meer over hebben.
‘Olé’, roepen de Spanjaarden te pas en te onpas. ‘Oooooooooléééééé’, als ze opgewonden zijn. ‘Whooooléééé’, als ze echt helemaal uit hun plaatje gaan. ‘Enig’, ‘Dolletjes’, ‘O leuk’ en als we het heel erg bont willen maken ‘Te gek’, klinken toch echt anders.

Maar ik doe mijn best. Niets erger dan immigranten die maar vasthouden aan de tradities van hun thuisland vind ik, dus dan moet ik zelf ook met de billen bloot. En langzaamaan word ik weer een brave burger, een nette Nederlander.
Van de week hadden we een vriendinnenclubje van Kim op visite. Afspreken wordt steeds moeilijker met deze meiden. Logisch, ze vormen allemaal gezinnetjes, waaruit uiteraard weer veel verplichtingen voortvloeien. Ze hebben immers geen Spaanse oma in huis wonen, de Nederlandse variant zit netjes in de bejaardenbunker.
‘Luister, we spreken nu af voor de volgende keer, of anders maar helemaal niet meer’, floepte Kim er ineens uit.
‘Whooooolééééé,’ dacht ik, ‘ik ben niet de enige met inburgeringsproblemen…’

Wil jij ook een blog schrijven op Prikbord.es net als Wendy? Neem dan contact met ons op.