Ingezonden door Wendy Louise op za, 16/10/2010 - 10:18
Natuurlijk overkomt mij dit weer! Uiteraard gebeurt dit uitgerekend mij! Never a dull moment in Wendy-land.
Wat is er zo vreselijk? Waarom flip ik de pan uit? Uiteraard zal ik het uitgebreid met jullie delen.
Drie weken geleden zijn Kim en ik eindelijk in ons nieuwe paleisje getrokken. Onwennig en met een jankende poes, heb ik de eerste nacht (niet) geslapen. Nee, een jankende poes is geen woordspeling die naar mijn edele delen verwijst. Mijn (s)katje Sookie heeft echt de hele nacht lopen janken. Ze miste de flat en dat was te horen!
Zo had ook onze nieuwe buuf gemerkt. De volgende dag sprak zij mij aan en vroeg hoe het nu met mijn poesje ging. We raakten aan de praat en zo kwam ik ergens achter… iets dat ik dus écht liever niet had geweten. De reden voor mijn freaking flip.
De week voordat we verhuisden is onze buurman (aan de andere kant) overleden. ‘Nou’, zei mijn nieuwe buuf, ‘gelukkig zat er dit keer voor ons een huis tussen.’
Op het moment dat ik het vroeg, had ik eigenlijk al spijt. Ik kon nog net de impuls om mijn vingers in mijn oren te steken en heel hard ‘lalalalalaaaaaa’ te schreeuwen onderdrukken. Maar tot mijn eeuwige spijt en tijdens een ontoerekeningsvatbaar moment, hoorde ik mezelf zeggen: ‘O, wat dan?’ En de buuf stak van wal…
In onze mooie, nieuwe, vers geverfde, laminaat gevloerde, super strak ingerichte Mansion, woonde eens een oude man. Deze meneer werd iedere dag gewekt door het geluid van de vogeltjes (lees: van die schijt ‘roekoe’ duiven) in de boom voor ons raam, terwijl de eerste zonnestralen zijn huid verwarmden (als het niet regende dan). Tot hij op een ochtend niet meer wakker werd. Hij is dus gewoon DOOD gegaan in ons paleisje, wat een lef! ‘Buuf, ik hoef verder niks meer te weten hoor’, zei ik snel (beetje te laat, maar goed), ‘telkens als de zoldertrap kraakt denk ik dat die dooie vent op zolder zit!’ ‘Nou’, lachte mijn buurvrouw, ‘Herman komt niet meer terug hoor.’ Fukkerdefuk! Nu had mijn klopgeest nog een naam ook!
‘Herman in de zon op mijhijn zolder’, zong Kim vrolijk nadat ik haar het gruwelijke relaas had verteld. ‘Stel je niet aan Wen, jij gelooft toch helemaal niet in die Char en Ogilvy praktijken!’
Nee, dat doe ik inderdaad niet. Maar toch… Sinds we de sleutel van ons nieuwe huisje hebben, kan ik ook maar niet ophouden aan mijn oma Setta te denken. Opa Wim is gestorven toen oma pas 40 was. En oma heeft haar hele leven geen nieuwe man gehad.
Superzielig vond ik dat als klein Wendietje (nu weet ik wel beter, ha!) ‘Oom, als ik later groot ben, komt u gewoon lekker bij mij op zolder wonen, dan bent u niet meer alleen!’ Hoe vaak ik dat wel niet tegen haar gezegd heb! En hoe vaak het me nu, dat ik daadwerkelijk een zolder heb, de griebels geeft als ik eraan denk dat ik haar dat beloofd heb! Hoe zat dat ook alweer? Een geest komt alleen binnen als je hem/haar (of is het ‘het’?) uitnodigt…?
Van de week hebben we de nieuwe tuinstoelen op zolder gezet, die zijn dit jaar niet meer nodig buiten. ‘Zo, kunnen oma en Herman lekker zitten’, grapte Kim terwijl ze de laatste stoel neerzette. ’s Nachts hoorde ik de stoelen boven mijn hoofd verschuiven, echt waar!
Zojuist is mijn nieuwe bed bezorgd en heb ik mijn oude matrassen op zolder gelegd… Vannacht slaap ik met oordopjes in.
Meer lezen van Wendy? Zie ook Wendy's eigen blog.
Wat is er zo vreselijk? Waarom flip ik de pan uit? Uiteraard zal ik het uitgebreid met jullie delen.
Drie weken geleden zijn Kim en ik eindelijk in ons nieuwe paleisje getrokken. Onwennig en met een jankende poes, heb ik de eerste nacht (niet) geslapen. Nee, een jankende poes is geen woordspeling die naar mijn edele delen verwijst. Mijn (s)katje Sookie heeft echt de hele nacht lopen janken. Ze miste de flat en dat was te horen!
Zo had ook onze nieuwe buuf gemerkt. De volgende dag sprak zij mij aan en vroeg hoe het nu met mijn poesje ging. We raakten aan de praat en zo kwam ik ergens achter… iets dat ik dus écht liever niet had geweten. De reden voor mijn freaking flip.
De week voordat we verhuisden is onze buurman (aan de andere kant) overleden. ‘Nou’, zei mijn nieuwe buuf, ‘gelukkig zat er dit keer voor ons een huis tussen.’
Op het moment dat ik het vroeg, had ik eigenlijk al spijt. Ik kon nog net de impuls om mijn vingers in mijn oren te steken en heel hard ‘lalalalalaaaaaa’ te schreeuwen onderdrukken. Maar tot mijn eeuwige spijt en tijdens een ontoerekeningsvatbaar moment, hoorde ik mezelf zeggen: ‘O, wat dan?’ En de buuf stak van wal…
In onze mooie, nieuwe, vers geverfde, laminaat gevloerde, super strak ingerichte Mansion, woonde eens een oude man. Deze meneer werd iedere dag gewekt door het geluid van de vogeltjes (lees: van die schijt ‘roekoe’ duiven) in de boom voor ons raam, terwijl de eerste zonnestralen zijn huid verwarmden (als het niet regende dan). Tot hij op een ochtend niet meer wakker werd. Hij is dus gewoon DOOD gegaan in ons paleisje, wat een lef! ‘Buuf, ik hoef verder niks meer te weten hoor’, zei ik snel (beetje te laat, maar goed), ‘telkens als de zoldertrap kraakt denk ik dat die dooie vent op zolder zit!’ ‘Nou’, lachte mijn buurvrouw, ‘Herman komt niet meer terug hoor.’ Fukkerdefuk! Nu had mijn klopgeest nog een naam ook!
‘Herman in de zon op mijhijn zolder’, zong Kim vrolijk nadat ik haar het gruwelijke relaas had verteld. ‘Stel je niet aan Wen, jij gelooft toch helemaal niet in die Char en Ogilvy praktijken!’
Nee, dat doe ik inderdaad niet. Maar toch… Sinds we de sleutel van ons nieuwe huisje hebben, kan ik ook maar niet ophouden aan mijn oma Setta te denken. Opa Wim is gestorven toen oma pas 40 was. En oma heeft haar hele leven geen nieuwe man gehad.
Superzielig vond ik dat als klein Wendietje (nu weet ik wel beter, ha!) ‘Oom, als ik later groot ben, komt u gewoon lekker bij mij op zolder wonen, dan bent u niet meer alleen!’ Hoe vaak ik dat wel niet tegen haar gezegd heb! En hoe vaak het me nu, dat ik daadwerkelijk een zolder heb, de griebels geeft als ik eraan denk dat ik haar dat beloofd heb! Hoe zat dat ook alweer? Een geest komt alleen binnen als je hem/haar (of is het ‘het’?) uitnodigt…?
Van de week hebben we de nieuwe tuinstoelen op zolder gezet, die zijn dit jaar niet meer nodig buiten. ‘Zo, kunnen oma en Herman lekker zitten’, grapte Kim terwijl ze de laatste stoel neerzette. ’s Nachts hoorde ik de stoelen boven mijn hoofd verschuiven, echt waar!
Zojuist is mijn nieuwe bed bezorgd en heb ik mijn oude matrassen op zolder gelegd… Vannacht slaap ik met oordopjes in.
Meer lezen van Wendy? Zie ook Wendy's eigen blog.
- blog van Wendy Louise
- login of registreer om te reageren
which usually are
which usually are inexpensive, are all regarding bad quality. In fact, many look-alike low cost items that are being sold in really low price is louis vuitton handbags e, nectar appear remains being getting a cool. desired Louis Vuitton Multicolor Lightweight reaches as substantially since Louis Vuitton hide garments m chanel replica and relegation in the document to hold our own dear To keep all of that will probably be used. As you may know this, lets face actuality, rolex replica Is affordable do not need to louis vuitton mahina more to enjoy, if you are searching associated with nappy bags by hand, but are look in. bridesmaids. designer handbags They allow you to read more from the income as well as allow you to purchase much more. Why could you wish to accept one ladies handbag from swiss rolex