Blog van Wendy Louise

Wendy zonder föhn is als paella zonder rijst, niet te pruimen! Kan Kim haar weelderige haardos gewoon ‘aan de lucht’ laten drogen en er hot uitzien, mijn blonde sprieten hebben minstens 15 minuten föhnwerk nodig.

Als ex-vertrekker, kijk ik graag naar het tv programma ‘Ik vertrek’. Iedere keer weer sta ik versteld, telkens weer denk ik het ergste nu wel te hebben gezien, maar week op week blijven de makers van dit programma mij verbazen met weer een groter stel sukkels dat zonder enige voorbereiding huis en haard achterlaat voor een bestaan in het buitenland.

Kookprogramma’s. Je kunt me er ’s nachts voor wakker maken!
Ok, als je me om vier uur ’s nachts wakker schudt om naar de herhaling van Jamie Oliver te kijken, zal dat je niet in dank afgenomen worden… Maar heerlijk vind ik ze wel die programma’s.
Mijn voorkeur heeft zich alleen gewijzigd de laatste tijd en dat zette me aan het denken.

Geografisch gezien bevind ik me alweer wat jaartjes in de Lage Landen, maar mijn hart wil nog niet erg meewerken.
Natuurlijk is het heerlijk om al je familie weer dichtbij te hebben, genoeg geld te verdienen door maar vier dagen te werken (in plaats van zes!) en het af en toe eens stervenskoud te hebben. Maar een inburgeringcursus voor terug-van-weggeweeste-Nedermensen zou geen overbodige luxe zijn.

Hoe het er bij jullie NederSpanjolen eraan toe gaat op het moment, kan ik me levendig indenken. Alle mini-Spanjaardjes zijn zeer zeker in opperste staat van opwinding. Papa Noël heeft namelijk zijn slee weer onder de palmen geparkeerd en komt met kadootjes strooien. Evenzo verging het de mini-Nederlandertjes hier de afgelopen tijd. De Sint was namelijk in het land, dus liepen alle kindjes ook hier weer te stuiteren als heuse Duracell konijntjes met ADHD.

Natuurlijk overkomt mij dit weer! Uiteraard gebeurt dit uitgerekend mij! Never a dull moment in Wendy-land.

Wat is er zo vreselijk? Waarom flip ik de pan uit? Uiteraard zal ik het uitgebreid met jullie delen.
Drie weken geleden zijn Kim en ik eindelijk in ons nieuwe paleisje getrokken. Onwennig en met een jankende poes, heb ik de eerste nacht (niet) geslapen. Nee, een jankende poes is geen woordspeling die naar mijn edele delen verwijst. Mijn (s)katje Sookie heeft echt de hele nacht lopen janken. Ze miste de flat en dat was te horen!

Mannen, ik hou van ze! In alle soorten en maten, nationaliteiten en leeftijdscategorieën. Er gaat niks boven een paar gigantisch gespierde mannenarmen en de geur van afrodiserende aftershave.
Er is echter één man waar ik zonder kan, Ik zou het totaal niet erg vinden deze man nooit meer te hoeven zien, mijn tandarts! Daar kan de arme man niets aan doen, ik heb zelfs een hele lieve tandarts, maar het zijn de dingen die hij doet hè…

Gisteren liep ik, nietsvermoedend en heerlijk relaxed, te shoppen in Purmerend downtown toen het gebeurde. Een akelig geluid, knetterhard en oerlelijk, blies bijna mijn trommelvliezen uit hun schelpjes. Mijn kennismaking met de vuvuzela was een feit.

Van de week moest ik in Amersfoort zijn voor een cursus.
Ik heb dus weer veel te veel openbaar vervoer naar mijn zin meegemaakt…
Maar dat lange zitten in de trein heeft ook wel weer voor openbaringen gezorgd.

De terugreis vrijdagmiddag, trein van half 5, bijna lege coupe.
Ik plof neer, pak mijn Ipod en de Cosmo, klaar voor wat Wendy-time.
Was ik maar meteen begonnen met lezen, maar nee ik kijk naast me…

Over het algemeen zijn blogs een soort van zelfverheerlijking.
Kijk eens wat een leuk leven ik leid, hoor eens wat ik allemaal meemaak en lees eens hoe grappig ik ben.